Home / MAS haalt unieke graanzuiger terug naar Antwerpen

MAS haalt unieke graanzuiger terug naar Antwerpen

graanzuiger19.jpg

Foto: Tijl Vereenooghe
Foto: Tijl Vereenooghe

Sinds gisteren ligt stadsgraanzuiger 19, de laatste nog werkende stoomgraanzuiger ter wereld, in het Bonapartedok in Antwerpen. De graanzuiger, die jarenlang dienst deed in de Antwerpse haven, werd overgebracht vanuit het Maritiem Museum in Rotterdam. Door een samenwerking met het MAS zal het unieke stukje maritiem erfgoed voortaan afwisselend in Antwerpen en Rotterdam te zien zijn.

Een graanzuiger of -elevator is een drijvende installatie om graan (of andere bulkgoederen) over te laden van een zeeschip naar een kleiner schip. In het begin van de 20ste eeuw leidde de introductie van deze machines tot een enorme schaalvergroting in de overslagcapaciteit. De zuigers vervingen de manuele arbeid van de havenarbeiders, maar uiteindelijk zorgde de mechanisatie voor meer werk in de haven.

Stadsgraanzuiger 19 werd in 1926 gebouwd op de werf van Cockerill in Hoboken. Met twee enorme vacuümpompen, die werden aangedreven door een tweecilinder-stoommachine, had de 30 meter hoge elevator een loscapaciteit van zowat 120 ton per uur. Tussen 1927 en 1984 werd de graanzuiger commercieel ingezet in de Antwerpse haven. In 1985 werd de graanzuiger verkocht aan het Maritiem Museum in Rotterdam, waar de machine een van de trekpleisters in de museumhaven werd. 

Het MAS en het Maritiem Museum werken nu samen aan een plan voor de exploitatie van de graanzuiger. Ook zullen de Rotterdamse vrijwilligers de ploeg van het MAS inwijden in de werking van de machine.

Meer info: www.elevator19.nl

16/10/2017 - 11:02

Reactie toevoegen

Reacties

Geachte heer/mevrouw
In de jaren 70, ik denk van 1974 tot 1978 was ik stoker op de graanzuigers, de baggerboten en de vlotkranen. Ik heb enkele maanden op graanzuiger 19 gewerkt als stoker, deze was omgebouwd van kolen (briketten) naar een met 2 branders, de machinekamer en de stookruimte was van elkaar gescheiden door een wand, aan de ene kant was de stookruimte en aan de andere kant was de machinekamer met de stoommachine. Daarna ben ik overgeplaatst naar graanzuiger 24 maar deze graanzuiger was moderner en had een dieselmotor.
De graanzuigers 8 en 10 die hadden nog geen branders en werden nog gestookt met briketten die werden met een voorhamer stuk geslagen om zo in de stroomketel te worden gegooid ik kan jullie verzekeren dat was hard werken.

Een zeer indrukwekkende machine, een beetje jammer toch, dat het ding voor de prijs van schroot aan Nederland verkocht werd, compleet met de plannen en al nog aan boord.... Bijna even pijnlijk als de saga van de laatste Kongo-boot, die toch wel aan een heel triest einde kwam. De graanzuiger bestaat ten minste nog.... Niettemin: toch wel een beetje pijnlijk, dat we nu in Nederland moeten gaan aankloppen om de fraai gerestaureerde mastodont weer even in Antwerpen te zien schitteren. Maar het loont zeker d e moeite om eens te gaan kijken naar het interieur met een hoog Professor Gobelijn gehalte: manometers, zuigers, op en af gaande stangen en een al bij al nog aanvaardbaar gedreun van de machines. Alleen zullen de organisatoren toch eens dat bordje met "Chantal" Naval Corckerill moeten aanpassen naar het enige juiste "Chantier" Naval.... Ga niet op zoek naar een bordje met de naam Cockerill op de graanzuiger, die is er niet. Het is enkel dank zij de plannen die de Stad Antwerpen aan boord van de gigantische machine liet, dat we de producent kennen. Reacties als die van Adriaan hieronder brengen het één en het ander eventjes weer tot leven. Ik zie er "graanzuiger 24" staan, betekent dat er effectief ooit (minstens) 24 van zo'n vlottende machines zijn geweest ?

Nieuwsbrief